රුදුරු වන සතුන්ගේ ගෙරවිලි හඬ විය යුතුය ඒ .....දහසකුත් එකක් සිතිවිලි මැද සිරවී සිටි බැවින් වන රුක් වලින් වටවුනු එම දෙබුක්කාව මැදින් හෙතෙම ගමන් කලේ කඩිනම් පාදයෙනි. අව සඳේ මන්දාලෝකයට පොලොව වෙත ඒමට ඉඩ දීමට වත් වනස්පතිය කරුණාවන්ත නොවීය. නිවැරදි ක්රමය නම් රාත්රි යේ ලැගුම්ගෙන දිවා කාලයේදී නැවත ගමන ඇරඹීමයි. නමුත් මෙම රාජකාරිය විවෙකගෙන කලහැකිවක් නොවන බව ඔහුට මනාව පැහැදිලිය. මුලු මහත් දියතෙහිම අනාගතය රැදීපවතින්නෙ තමන් ගෙනයන පනිවුඩය ලැබීම හෝ නොලැබීම මත බව සිහිවන වාරයක් පාසා ඔහුගේ හදගැස්ම තව තවත් ත්රීලවෘව දෝංකාර දෙන්නට විනි. ඔහු නමින් “අභය” විය රෝහන අධිරාජ්යනයේ කිර්තිමත් සෙන්පතියෙකු ලෙස ලෙස ලැබීමට තවත් යමක් ඔහු වෙත ඉතිරිව තිබුනේ ද නැත එලෙස තිබුනානම් ඒ අන් කවරක්වත් නොව තම කුළුඳුල් පිවිතුරු ආදරයම පමණි ඇය නමින් භද්රා වූවාය. ඔවුන්ගේ ආදරය රටටම නොරහසක් විය ඇයගේ පියානන් නැතහොත් මහඇමති තුමන් තම සම්බන්ධයට දැක්වු කැමැත්ත ඔහුගේ සිතට සැබවින්ම සහනයක් ගෙන ආවේය. මෙම රාජකාරිය නිමාවු පසු සිය මවුරට බලා ගොස් තම සිත් පැහැරගත් ඒ යුවතිය දිවි ඇති තෙක් තමා සතු කරගන්නා තෙක් ඔහුගේ සිත ඉවසුම් නුදුන්නෙය.
රාත්රියේ නිහැඬියාව
දෙදරවමින් වනාන්තරයේ කෙලවරකින් නැගුනු මහා උඩුබිරුම් නාදයක් ඔහු පසුකර ගියේ ඊටම
ගැලපෙන මන්ද මාරුතයක්ද සමගිනි රාත්රියත් සමගම සිසිලව තිබූ ඔහුගේ ගත තුල ගිනි
දැවෙන්නාක් වැනි හැඟීමකින් ඔහුගේ අත ඉනෙහි රුවා තිබූ අසිපත වෙත නිතැතින්ම ඇදීගියේය
මදසුලඟට ලෙලෙන තුරුපත් නාදය අතරින් ගකෙමෙන් තමාවෙත ලංවන වන සතෙකුගේ පියවර හඬ ඔහුගේ
මනාව සටනට ප්රගුන කල දෙසවනට පැහැදිලිවම ඇසෙයි ඒ වෘර්ක රැලකි රාත්රයේ තනිව
සරන්නෙකු මුනනොගැසිය යුතු යම් සත්ව කොටසක් වෙයිද මේ ඉන් එකකි.
සිය සිරුර තුල ගිනියම්වූ
අඟුරැවල උනුසුම සිය පිටින් හා දෙකනින් පිටවන අයුරක් ඔහුට දැනෙන්නට විය. පහරදීමට
බලා සැඟව සිටින වෘර්ක රැල සිය පළමු පියවර ඉදිරියට තබන තෙක් ඔහු මදක් නිශ්චලව
හුන්නෙය ඔහු බලාපොරොත්තු වූ ලෙසටම පලමු
වෘර්කයා ඔහු ඉදිරිට පියවර නැගීය. රුදුරු මුහුනක් පාමින් ගොරවමින් සිටි සත්වයාගේ
මුවින් කෙල වැගිරෙමින් තිබුනි දෙවරක් නොසිතාම ලේ පිපාසිත සත්වයා අභය ඉදිරියට පිනීය
නමුත් ඔහුගේ පලමු කඩු පහරින්ම බරපතල ලෙස තුවාල ලද ඌ කෙඳිරිලි හඬ නගමින්ද නැවත
ගොරවමින්ද වනාන්තරයෙ අඳුරවෙත අතුරැදහන්විය. දෙවන ප්රහාරය එල්ලවන්නෙ තමා පසුපසින්
බව ඉවෙන් මෙන් දැනගත් අභය පසුපසට හැරුනි. සැනින් ඔහුව විකශිප්ත භාවයට පත්කරමින්
ඔහු පසුපස වූයේ විලක්කුවක් අතිනගත් මිනිසෙකි ඔහු දෙවරක් සිතීමට ප්රථම මිනිසා
ඔහුගේ හිසට වැරිපහරක් ගැසීය තමා අවට බොඳවී යනවාක් මෙන් අභයට දැනින අප්රානිකව ඇද
වැටෙන තමා වෙත වෘර්කයන් කඩාපනින හඬද විලක්කු කරැ තමා මතින් පැන වෘර්කයන් හා සටන්
වදින හඬද හමුවේ ඔහුගේ කඳුලින් බොඳව තිබූ ඇස් පියවී ගියේය
No comments:
Post a Comment